iets 'perfect moeten', zijn dé pillen om niets te doen

Taal is iets heel bijzonders! We kunnen zeggen: 'je wordt bedankt,' en daar dan heel wat anders mee bedoelen. Misschien is dat wel vaker het geval dan we ons beseffen.

Ik moet dit even kwijt, en hoop dat ik het goed genoeg doe

Zo hoorde ik afgelopen weekend iemand zeggen: "Ik moet goed voor ... zorgen." En even later: "Ik moet ..." Op mijn vraag van wie dat moet was het even stil. Als iets moet, dan is er immers geen keuze meer. Bij moeten denk ik, dat je leven van datgene wat moet afhangt. De vraag komt sowieso niet bij je naar boven of je het ook wil, want je moet het. Het is de perfecte manier om in het verzet te komen en uitstelgedrag te vertonen want wat je moet... Ja, dat is per definitie niet leuk en is lastig, moeilijk en zwaar.

Wat er nog een schepje boven op kan doen is, als het perfect moet! Wederom is er niet de vraag van wie of waarom? Toch zeggen we het zachtjes tegen ons zelf. Onze zelfpraat is de perfecte mannier om het niet te gaan doen. Moeten en perfectie die passen ons als twee handschoenen, ze zorgen dat we iets niet doen. Want moeten is zwaar, moeilijk, lastig en niet leuk en perfect is het nooit. Wanneer zou het ooit goed genoeg zijn? Nooit toch! Dan maar niets doen.

Denk even aan een gesprek met een beladen onderwerp dat je 'moet' voeren met je collega, baas, partner. of wie dan ook. Van wie moet het? En is er ooit een perfect moment? Dus dan maar liever uitstellen of beter nog afstellen.

Stel ik zeg, dat ik meer tijd met God moet doorbrengen en dat het perfect moet, want dan is het goed. Nou, dat zal een hele klus worden. Het is lastig om vroeg je bed uit te komen, om überhaupt tijd te vinden in je drukke agenda, en die tijden met God zijn zwaar want je moet Bijbel lezen, bidden en stil zijn. En dat moet er weer zus en zo uitzien, want anders is het niet goed, lees perfect.

Wat denk je? Ga je het doen?

Het lijkt wel of je een kuil gegraven hebt met het doel om er zelf in te vallen. Je hebt de perfecte omstandigheden geschapen om te gaan falen. En falen wil niemand dus, dan maar helemaal niets doen.

Herken je iets van deze redenaties?

Waar komen die redenaties eigenlijk vandaan?

In mijn kindertijd moest ik van mijn ouders onder meer voor de kolen in de kachel en de fietsen zorgen. Vooral in de winter was dat lastig, moeilijk, zwaar, vervelend en alles behalve leuk. Deed ik het niet of niet goed genoeg naar mijn vaders maatstaven, dan had dat voor mij hele nare consequenties. Nu moet ik van mijzelf en ook dat heeft hele nare gevolgen.

Wat doe ik mijzelf aan? Ik lijk wel gek...

Is het nu mijn verleden dat mijn toekomst bepaalt?

En nú?

Nu ik dit weet, is het misschien een idee om die zelfpraat in mijn hoofd eens onder de loep te nemen? Zou het gaan werken, als ik in mijn hoofd mijn 'moeten' ga vervangen door woorden als 'willen', 'verlangen', 'kunnen' en 'mogen'? Wat boor ik daarbij aan?

Stel dat ik tegen mezelf zou zeggen : 'Ik verlang er naar om tijd met God door te brengen', of 'Ik mag ook tijd met God doorbrengen'. Er is in elk geval een keuze gekomen. Het eerste is misschien niet waar, en misschien ook wel. En het tweede laat mij ook kijken naar mogelijkheden. Het is niet meer zwaar, moeilijk of lastig. Het voelt alsof er iets in mij wordt aangeboord, als ik het hardop zeg of denk. Een soort van blijdschap, passie?

En zou het dan ook nog eens op mijn manier mogen? Hoe leuk zou ik dat vinden? Zou God daar ook blij van worden? Dat kan toch niet waar zijn?

Idee

Misschien is het een idee dat ik de komende tijd eens op mijn woorden ga letten. Woorden die ik tegen mijzelf zeg. En dan opletten bij welke woorden ik mezelf vastzet en welke woorden mij vrijheid, ruimte, passie en keuzes geven.

Ook iets voor jou?


Facebook LinkedIn Volgen


iets 'perfect moeten', zijn dé pillen om niets te doen

Jullie zijn jezelf tot maatstaf

Het Volle Leven Leven Is Voor Iedereen Weggelegd

Waarom 'Leven vanuit Liefde'?

Leven vanuit liefde of angst

Tweede boek?