Geef Mij je hart... En dat betekent?
Wat is dat nou, je hart? Geef je hartje maar aan Jezus... Wat zeggen we dan, wat bedoelen we? Het is zo vaag.
In de Bijbel lezen we nog meer van dat soort citaten zoals: Maria overlegde al deze woorden in haar hart..., Heb de Heer uw God lief met geheel uw hart..., God verharde het hart van Farao. In de Nederlandse taal kennen we ook van die uitdrukkingen: Het hart verliezen, Je hart er op zetten, Iemand verovert je hart... En we tekenen hartjes... Je kunt zelfs hartelijk en hartgrondig zijn. En wat willen we daarmee zeggen?
We hebben er wel een gevoel, een gedachte en allerlei aannames over maar hoe zit dit nou? En dan nog in een boektitel: Geef Mij je hart...
Tijd om eens wat te verduidelijken.
Het woord in het Hebreeuws is לֵבָב (lebab) en wordt vertaald met het innerlijk van de mens, denken, wil, hart, ziel en begrip. In het Grieks is het καρδία (kardia) wat vertaald betekend: het centrum van alle fysische en spirituele leven.
In de titel van mijn boek refereer ik aan de hierboven staande Hebreeuwse en Griekse woorden lebab en kardia. Als wij ons meest innerlijke denken, willen, voelen en begrijpen dat is ons spirituele en fysische leven aan God overgeven, dan worden wij Hem gelijkvormig. Het is dan logisch dat we doen wat Zijn hart verlangt.
Dat dit niet van vandaag op morgen gebeurt lijkt mij logisch. Dit proces wordt ook wel het proces van heiliging genoemd en duurt ons aardse leven lang. Ons denken, willen, voelen en begrijpen wordt daarbij getransformeerd of zo je wil hervormd en vindt plaats door het ons eigen maken van Gods waarheid. (Romeinen 12:2) We nemen Gods Woorden, de onderwijzingen van Jezus dan aan als De Waarheid en dat betekent, dat we Hem en wat Hij over zichzelf zegt ook aannemen als waarheid.
Op eigen kracht lukt ons dat niet of slechts ten dele. We blijven falen. God heeft ons daarom een Hulp gegeven, de Heilige Geest. We staan er dus niet alleen voor! En ons falen? Daar is Hij ondermeer voor gestorven en wat nog meer is weer opgestaan!Wij hoeven onszelf dus niet meer te veroordelen, wel moeten we soms nog op de blaren zitten. Maar die blaren vertellen ons wel wat namelijk... Er is vooruitgang!